Badania płuc

Izotopowe badania układu oddechowego dotyczą ukrwienia i wen­tylacji płuc. Powszechnie stosowanymi metodami są: scyntygrafia perfuzyjna i scyntygrafia wentylacyjna.

  • Scyntygrafia perfuzyjna

Ta metoda badania pozwala na uwidocznienie łożyska włośniczkowego krążenia płucnego. Zapisu rozkładu promieniotwórczości doko­nuje się w czasie przejściowego unieruchomienia w małych naczy­niach i włośniczkach płucnych mikrocząsteczek znakowanych izoto­pem promieniotwórczym.

Najczęściej do badania stosuje się albuminę ludzką znakowaną jo­dem 131, technetem 99m lub indem 113m. W zależności od wielkości cząsteczki są to albo makroagregaty, o trudnej do kontrolowania, ma­ło stabilnej wielkości cząsteczek, albo tzw. mikrosfery o ściśle okreś­lonej wielkości cząsteczek – ok. 15 – 30 /mm. Najbardziej przydatne są mikrosfery znakowane technetem 99m.

Scyntygrafię płuc wykonuje się rutynowo w czterech zasadniczych projekcjach: przedniej, tylnej i obu bocznych.

Rozkład aktywności promieniotwórczej w obu polach płucnych jest w zasadzie równomierny. Z reguły dolne granice płuc są nieostre, co jest spowodowane ich małą ruchomością oddechową. Rów­nież w okolicy wnęki płuca można obserwować zmniejszenie aktyw­ności. U 20% osób zdrowych obserwuje się niewielkie zmniejszenie perfuzji w górnych polach płucnych. Znaczenie diagnostyczne mają zwłaszcza te scyntygramy, w których stwierdza się zaburzenia perfuzji przy prawidłowym obrazie rentgenowskim. Wszystkie choroby przebie­gające z zaburzeniami w krążeniu płucnym w scyntygrafii perfuzyjnej ujawniają się w postaci ognisk lub obszarów o zmniejszonej aktywnoś­ci promieniotwórczej.

Głównym wskazaniem do wykonania scyntygrafii perfuzyjnej płuc jest zator płucny. W zależności od rozległości zatoru obser­wuje się różne objawy: od małych ognisk zmniejszonego gromadze­nia izotopu do całkowitego braku gromadzenia w badanym obszarze.

Wartość badania scyntygraficznego w przypadku zatoru płucnego polega na tym, że badanie to praktycznie zaraz po wystąpieniu obja­wów klinicznych zatoru płucnego pozwala na potwierdzenie rozpozna­nia. Badanie rentgenowskie klatki piersiowej nie wykazuje jeszcze żadnych zmian patologicznych.

  • Scyntygrafia wentylacyjna

Badanie polega na ocenie rozmieszczenia w płucach gazu radioak­tywnego po jego inhalacyjnym podaniu. Ponieważ rozmieszczenie ga­zu radioaktywnego w płucach zmienia się szybko w czasie, badanie można wykonać tylko za pomocą gammakamery. Gdy gammakamera jest połączona z systemem komputerowym, można za pomocą tej meto­dy oznaczyć niektóre parametry oddechowe, takie jak: pojemność cał­kowita płuc, pojemność życiowa, objętość zalegająca.

Podając dożylnie w fizjologicznym roztworze soli promieniotwórczy ksenon 133 można oceniać jednocześnie ukrwienie i wentylację płuc. Rejestrując rozmieszczenie izotopu we włosowatych naczyniach płuc­nych uzyskuje się informacje o przepływie krwi. Wentyla­cję miejscową ocenia się na podstawie szybkości eliminacji ksenonu 133 z powietrzem wydechowym. Z obszarów dobrze wentylowa­nych jest on usuwany szybko, natomiast zalega w miejscach o gorszej wentylacji.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.