Badania serca

Badania izotopowe w diagnostyce układu krążenia znajdują coraz szersze zastosowanie. W miarę doskonalenia metod pomiarowych związanych z czułością aparatury i z wprowadzaniem systemów kom­puterowych do analizy wyników znacznie rozszerzyły się wskazania diagnostyczne. Zastosowanie krótko żyjących izotopów promieniotwór­czych pozwala na wprowadzenie do organizmu dużych dawek promie­niotwórczych i uzyskanie czytelnych obrazków scyntygraficznych. Współczesne metody izotopowe pozwalają na badanie ukrwienia mię­śnia sercowego oraz ocenę parametrów krążenia.

  • Badania mięśnia sercowego

Scyntygrafia serca dostarcza danych o ukrwieniu mięśnia sercowego. Badanie wykonuje się stosując dwie grupy znaczników promieniotwórczych gromadzących się w odmienny sposób w mięśniu serca niedokrwionym i w obszarze objętym martwicą.

Do grupy izotopów promieniotwórczych, które po dożylnym podaniu są włączone do metabolizmu komórkowego mięśnia serca, należą izo­topy: potasu – 42K, 43K, rubidu – 82mRb, 84Rb, cezu – 131Cs, 134Cs i talu – 201T1. Ten ostatni izotop promieniotwórczy jest obecnie szero­ko stosowany do oceny ukrwienia mięśnia sercowego. Prawidłowy scyntygram cechuje równomierne gromadzenie izotopu w mięśniu ser­ca. Obszary o upośledzonym ukrwieniu lub nieukrwione są widoczne w postaci ognisk zmniejszonego gromadzenia izotopu lub braku gro­madzenia.

Do związków znakowanych gromadzących się w ogniskach martwi­cy mięśnia serca należą pirofosforany znakowane technetem 99m. Me­chanizm gromadzenia się ich nie został do końca poznany. Prawdopo­dobnie tworzą one makrocząsteczki ze zdenaturowanym białkiem mas martwiczych. W badaniu scyntygraficznym ogniska martwicy uwi­daczniają się w postaci obszarów gromadzenia izotopu promieniotwór­czego.

  • Ocena niektórych parametrów krążenia

Zasadą badania jest szybkie dożylne wstrzyknięcie izotopu promie­niotwórczego i śledzenie czasu oraz drogi jego przepływu z krążenia małego do dużego. Najczęściej oblicza się czas przepływu przez komo­ry serca i pojemność wyrzutową lewej komory. W wa­dach wrodzonych serca ocenia się wielkość przecieku krwi z lewej części serca do prawej.

Czas wykonania badania jest krótki i wynosi kilkanaście sekund od wstrzyknięcia izotopu. Daje ono czytelne obrazy jam serca i dużych naczyń oraz pozwala ocenić badanie ilościowo. Z reguły stosuje się technet 99m.

Wskazaniem do badań izotopowych jest ocena ruchomości ścian lewej komory serca w przypadkach blizn pozawałowych, tętnia­ków serca oraz badania kontrolne po operacji serca.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.