Sulfonamidy – leki chemioterapeutyczne

Są to leki o działaniu bakteriostatycznym, tzn. hamującym podziały komórek bakteryjnych. Jako antagoniści kwasu para aminobenzoesowego (mają budowę chemiczną bardzo podobną do budowy kwa­su), który jest niezbędny do metabolizmu bakterii, a zatem ich roz­mnażania się, sulfonamidy wnikają do wnętrza komórki bakteryjnej równie łatwo jak wspomniany kwas. Sulfonamidy pełnią przysło­wiową rolę konia trojańskiego — wbudowują się do związków bio­rących udział w przemianach materii komórek bakteryjnych w miej­sce kwasu para-aminobenzoesowego i hamują rozwój oraz dzielenie się bakterii.

Od 1935 r., kiedy to wprowadzono do lecznictwa pierwszy sulfon­amid, większość bakterii wytworzyła oporność na ich działanie. Obec­nie sulfonamidy są skuteczne tylko w zakażeniach niektórymi bakte­riami. Mają ograniczone zastosowanie w łagodnych zakażeniach dróg moczowych (sulfonamidy o krótkim okresie działania, stosowane co 4 — 6 godz.) oraz w łagodnie przebiegających zakażeniach górnych dróg oddechowych, dróg żółciowych, przewodu pokarmowego (sulfonamidy o przedłużonym okresie działania, stosuje się je co 12 godz.).

Z objawów niepożądanych sulfonamidy wywołują najczęściej reakcje alergiczne oraz zaburzenia przewodu pokarmowego (nudności, wymioty), uszkodzenie szpiku, nerek i wątroby.

Kotrimoksazol (Biseptol). Jest to lek złożony, zbudowany z sul­fonamidu — sulfametoksazolu oraz chemioterapeutyku — trimetoprimu. Lek ma szeroki zakres działania bakteriostatycznego i stosowany jest w leczeniu łagodnie przebiegających zakażeń górnych dróg oddechowych, ucha środkowego, migdałków, układu pokarmowego, moczowego i dróg żółciowych. Wywiera długotrwałe dzia­łanie, jest stosowany 2 razy na dobę (co 12 godz.).

Salazopiryna. Sulfonamid ten nie wywiera działania bakteriostatycznego i nie jest środkiem chemioterapeutycznym. Jest stosowany w leczeniu wrzodziejącego zapalenia jelita grubego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.