Zależność lekowa – alergia

Zależność lekowa jest to stan organizmu wywołany dłuż­szym stosowaniem leku. Lek powoduje przestrojenie czynności psy­chicznych oraz/lub somatycznych do tego stopnia, że nagłe przerwanie jego stosowania wywołuje duże zaburzenia czynności organizmu zwa­ne objawami abstynencji. Związek wywołujący zależność le­kową wchodzi w łańcuch przemian metabolicznych organizmu, dla których staje się w końcu niezbędny. Najczęściej i najszybciej wytwa­rza się zależność psychiczna od leku, rzadziej i później zależność somatyczna, charakteryzująca się wybitnymi zmianami narządów obwodowych po odstawieniu leku, np. zaburzeniami ciśnie­nia krwi, czynności serca, oddychania, układu pokarmowego.

Wśród zależności lekowych odróżnia się cięższą postać zwaną nałogiem i lżejszą zwaną przyzwyczajeniem. Istotną cechą za­leżności lekowej jest nieodparta potrzeba zażywania leku, a w konsek­wencji wytworzenia się zachowania, którego celem jest poszukiwanie pożądanego leku za wszelką cenę. Nałóg charakteryzuje się nie­zwykle nasiloną potrzebą zażywania leku, bardzo silnym uzależnie­niem psychicznym i fizycznym, ciężkimi objawami abstynen­cji po nagłym zaprzestaniu zażywania leku, które mogą nawet spowodować śmierć, dużą szkodliwością dla jednostki i społeczną. Przyzwyczajenie cechuje się potrzebą ciągłego zażywania leku, słabym uzależnieniem, niezbyt nasilonymi objawami abstynencji tylko psychicznej, przejawiającej się średnio nasilonym złym samopoczu­ciem, brakiem objawów abstynencji fizycznej, mierną szkodliwością dla jednostki i społeczeństwa. Zależności lekowej często towarzyszy tolerancja na zażywany lek. Zjawisko to polega na tym, że w miarę upływu czasu przy stałym zażywaniu leku zmniejsza się siła je­go działania pożądanego. Powoduje to stopniowe zwiększanie zażywa­nej dawki leku dla spowodowania tych samych efektów.

Przyczyny wytworzenia się zależności lekowej są różne. Może ona powstać w toku leczenia silnych, przewlekłych bólów morfiną lub lekami o podobnym do niej działaniu. Może być spowodowana uciecz­ką przed stanami lękowymi, odejściem od rzeczywistości na skutek trudności w zaadaptowaniu się do znoszenia i walki z przeciwnościa­mi życiowymi, poszukiwaniem niezwykłych wrażeń (halucynacji), chę­cią poprawienia nastroju za wszelką cenę.

Światowa Organizacja Zdrowia wyróżnia kilka typów zależności le­kowej, m.in. typ morfinowy, alkoholowy, barbituranowy, kokainowy, amfetaminowy, halucynogenny. Różnią się one od siebie objawami przewlekłego zatrucia, nasileniem i typem zależności, stopniem tole­rancji, szkodliwością społeczną. Wszystkie prowadzą stopniowo do degeneracji psychicznej, głębokich zaburzeń najwyższych czynności umysłowych, charakteru, myślenia, pamięci oraz do ciężkich zaburzeń układu krwiotwórczego, sercowo-naczyniowego, wątroby, nerek, ukła­du pokarmowego, wiodących do wyniszczenia organizmu.

Leczenie zależności lekowej jest nadal bardzo trudne i często kończy się niepowodzeniem. Lepsze efekty daje profilaktyka.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.