Zasady farmakoterapii

Podstawową zasadą farmakoterapii jest uzyskanie najlepszego efek­tu leczniczego przy najmniejszych efektach niepożądanych, przykrych dla chorego. Dzięki zdobyczom farmakokinetyki otwierają się perspektywy indywidualnego dawkowania leków u poszczególnych chorych, a dzięki rozwojowi kontrolowanych prób klinicznych zaczynają się pojawiać leki działające silniej i bezpieczniej. Roz­poczynają się próby farmakoterapii „celowanej” na poszcze­gólne narządy, polegające na wprowadzaniu leków wraz ze specyficz­nymi nośnikami, które przenoszą lek do określonej tkanki lub narzą­du. Duże znaczenie przypisuje się zastosowaniu odkryć immunologii do terapii celowanej. Poszukuje się związków ułatwiających wnikanie leków do tkanek, sposobów fizjologicznego uzupełniania niedoborów hormonalnych. Opracowano np. urządzenia dawkujące insulinę, na stałe połączone z chorym. Urządzenie to wstrzykuje dawkę insuliny w zależności od stężenia glukozy we krwi przez nie przepływającej. Ogromny rozwój i miniaturyzacja komputerów dają nadzieję uzyska­nia podobnych urządzeń dawkujących inne hormony lub inne leki, w zależności od określonych potrzeb chorego organizmu. Aktualne jest powiedzenie, że istnieją leki, które działają nieodwracalnie jak nóż chirurga.

Celem badań współczesnej farmakoterapii jest jej optymalizacja. Aby spełnić ten cel, do leczenia każdego chorego należy zawsze pod­chodzić indywidualnie. Trzeba dokładnie ocenić nie tylko stan fizycz­ny chorego, lecz także jego psychikę. Pomijanie w planowaniu lecze­nia stanu psychicznego człowieka, jego warunków życia i powiązań społecznych, prowadzi do dehumanizacji medycyny.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.