Konserwowanie krwi

Celem konserwowania krwi jest utrzymanie jej w płynnym stanie oraz zapobieganie procesowi starzenia się. Stosowane różnego rodzaju płyny konserwujące utrzymują fizjologiczne funkcje krwinek czerwonych i biochemiczne właściwości osocza. W Polsce obowiązuje stosowanie płynu konserwującego ACD formuły „B” wg Na­rodowego Instytutu Zdrowia USA, o następującym składzie: trójsodowy cytrynian dwuwodny 13,2 + kwas cytrynowy jednowodny 4,8 + glukoza jednowodna 14,7 + woda apyrogenna do 1000.

Innym płynem, który został wprowadzony w 1959 r. do konserwowa­nia krwi przeznaczonej do krążenia pozaustrojowego, jest roztwór soli sodowej czterooctanu etylenodwuaminy (EDTA). Płyn ten, noszący nazwę „Edglugate-Mg”, nie spełnił oczekiwanych nadziei. Krew do niego pobrana nie może być dłużej przechowywana niż przez 48 godz. Po tym okresie we krwi zachodzą niekorzystne zmiany, które mogą powodować powikłania.

W przypadkach, gdy brakuje obowiązującego płynu konserwujące­go, mogą być zastosowane do konserwowania krwi żywice jono­wymienne. Są to wysoko spolimeryzowane związki, które absorbu­ją różne jony z roztworu przez nie przepuszczonego. Działanie żywic jonowymiennych polega na wychwytywaniu jonów wapnia z krwi po­branej od dawcy i przepuszczanej przez kolumnę wypełnioną żywicą, dzięki czemu krew pozostaje w stanie płynnym. Krew taką stosuje się w krążeniu pozaustrojowym, do przetoczeń wymiennych oraz w choro­bach wątroby wymagających przetoczenia większych ilości krwi. Rów­nież z dużym powodzeniem stosuje się żywice jonowymienne w plazmoferezie i seroferezie.

W trakcie badań i obserwacji jest płyn cytrynianowo-fosforanowo-glukozowy, czyli płyn CPD. Badania wykazały, że krwinki czerwo­ne przechowywane w tym płynie przez okres 30 dni, po 24 godz. od przetoczenia do organizmu biorcy przeżywają w 75%. Wyniki badań biochemicznych krwi konserwowanej płynem CPD są lepsze od wyni­ków badań krwi konserwowanej płynem ACD. Wykazują one mniejszy poziom potasu w osoczu i mniejszy poziom wolnej hemoglobiny. Dal­sze badania dotyczące przedłużenia czasu życia krwi konserwowanej uwidoczniły, że dodanie do płynu konserwującego ACD niektórych związków, takich jak inozyna, adenina czy adenozyna, przedłuża czas przechowywania krwi do 35 dni i że wyniki klinicznego stosowania tej krwi są zachęcające. Dość szerokim badaniom poddano też krwinki konserwowane przy użyciu płynu oznaczonego symbolem JAG. Skład tego płynu jest następujący: 1,34 inozyny + 0,034 adeniny + 0,071 g guanozyny + 200 ml płynu Ringera o pH 7. Po oddzieleniu osocza od krwinek czerwonych, dodaje się na jego miejsce 200 ml roz­tworu JAG. W tak konserwowanej krwi po 42 dniach przechowywa­nia stwierdzono wysokie wartości adenozynotrójfosforanu (ATP) i 2,3-dwufosfoglicerynianu (2,3-DPG), a badania kliniczne po przeto­czeniu tejże krwi wykazały, że w organizmie biorcy przeżyło 80% krwinek.

Poza zwykłym konserwowaniem i przechowywaniem krwi istnie­je również metoda wieloletniego konserwowania i przechowywania krwi w niskich temperaturach, z dodatkiem ochronnych związków chemicznych. W wielu ośrodkach przechowuje się krew w temperatu­rze — 80°C, stosując do tego specjalne agregaty chłodnicze. Dość powszechnie przyjęła się technika zamrażania krwi w temperaturze ciekłego azotu, tj. -196°C, lub też jego par, tj. -150°C. Do sub­stancji ochronnych przenikających należy glicerol i dwumetylosiarkotlenek (DMSO). Do substancji ochronnych nie posiadają­cych właściwości przenikających należą: dekstran, albuminy, gluko­za, hydroksyetylowana i hydroksypropylowana skrobia oraz poliwinylopirolidon (PVP).

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.