Metody pobierania osocza

Współczesny rozwój substytucyjnego leczenia krwią pociąga za sobą zwiększone zapotrzebowanie na krew i konieczność doskonalenia me­tod jej konserwowania i frakcjonowania. Wzrost zapotrzebowania na preparaty osoczopochodne zmusił niejako placówki służby krwi do jej pobierania od dawców metodą bardziej ekonomiczną — plazmaferezy. Polega ona na tym, że pobiera się od dawcy 400 lub 800 ml krwi, natychmiast się ją odwirowuje, odciąga osocze, a elementy ko­mórkowe zwraca dożylnie dawcy. Przywrócenie prawidłowego obrazu krwi następuje w tych przypadkach stosunkowo szybko, gdyż dotyczy jedynie białek osocza, te natomiast regenerują się w przeciągu kilku­nastu godzin.

Plazmafereza może być stosowana w odstępach 21 lub 24 dni, a na­wet częściej. Daje to możliwość zwiększenia zasobów zarówno samego osocza suchego czy mrożonego, jak i jego preparatów dla celów serolo­gicznych (serofereza). Pozwala też na otrzymanie płytek krwi i leuko­cytów (trombofereza, leukofereza).

Odmianą plazmaferezy jest immunofereza, polegająca na po­bieraniu osocza od dawców uprzednio immunizowanych odpowiednimi antygenami, pod wpływem których wytworzyły się we krwi duże ilości odpowiednich przeciwciał.

Wnikliwe badania dawców osocza dowiodły, że plazmafereza nie wywiera ujemnego wpływu na ich stan zdrowia.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.