Preparaty osoczo- i krwiopochodne

Pierwszym wyprodukowanym preparatem osocza (w czasie drugiej wojny światowej w Stanach Zjednoczonych) było osocze suche, a pierwszym preparatem osoczopochodnym była albumina. Jako uboczny produkt frakcjonowania białek osocza otrzymano m.in. immunoglobuliny, które stosuje się w zapobieganiu i le­czeniu chorób zakaźnych oraz w zapobieganiu konfliktowi serologicz­nemu pomiędzy matką a płodem.

Albuminy stosuje się jako lek przeciwwstrząsowy oraz w przypad­kach niedobiałczenia i niskiego poziomu tych białek. Wyższość albu­min nad osoczem płynnym i suchym polega na tym, że na pewno nie zawierają one czynnego wirusa żółtaczki wszczepiennej (wirusowego zapalenia wątroby). Aby wydłużyć okres przechowywania tego prepa­ratu, przygotowuje się go w postaci albuminy liofilizowanej.

Osocze stabilizowane, znane pod nazwą PPL (Plazmaproteinlosung lub Plazmanate), jest pozbawione termolabilnych euglobulin po­przez odsalanie na wymiennikach jonowych. Osocze to można pastery­zować jak albuminy. Podobnie jak albuminy, preparat ten nie zawiera czynnego wirusa żółtaczki zakaźnej.

Osocze płynne powinno być przetoczone w dniu otrzymania go ze stacji lub punktu krwiodawstwa. Do czasu przetoczenia należy je przechowywać w temperaturze 4 —6°C.

Osocze suche wytwarza się metodą liofilizacji, która polega na od­parowaniu wody z zamrożonego stanu. Osocze liofilizowane może być przechowywane przez wiele lat. W Polsce termin ważności tego osocza wynosi 4 lata. Osocze suche przed przetoczeniem jest rozpuszczane w podwójnie destylowanej wodzie pozbawionej ciał pyrogennych i natychmiast przetaczane.

Osocze liofilizowane grupowe w odróżnieniu od osocza liofilizowa­nego mieszanego, musi być przetoczone biorcy o takiej samej grupie krwi i nie może zawierać przeciwciał anty-A lub anty-B skierowanych przeciwko odpowiednim antygenom obecnym w krwinkach czerwo­nych biorcy.

Osocze świeże mrożone otrzymuje się z pobranej krwi, którą na­tychmiast odwirowuje się w chłodnej wirówce, następnie odciąga oso­cze i zamraża w temperaturze – 30°C. Tak przygotowane osocze umoż­liwia zachowanie jak największej ilości VIII czynnika krzepnięcia (AHG) i innych czynników tego procesu. Okres ważności mrożonego osocza świeżego wynosi 2 do 4 miesięcy. Musi ono być przechowywa­ne w temperaturze — 30° C.

Krioprecypitat. Jest to koncentrat czynnika Vin krzepnięcia krwi, czyli AHG, który w Polsce jest najbardziej rozpowszechniony. Prepa­rat ten otrzymuje się z odwirowanego osocza przy zastosowaniu spe­cjalnej techniki. Krioprecypitat AHG jest przechowywany w tempera­turze -25°C przez okres 6 miesięcy. Bezpośrednio przed użyciem bu­telkę z preparatem podgrzewa się w łaźni wodnej o temperaturze 37°C przez okres 10-20 min i łagodnie miesza. Przed wprowadzeniem do użytku klinicznego preparat musi być poddany badaniu bakteriolo­gicznemu.

Krioprecypitat liofilizowany może być przechowywany bez znacz­nych strat przez okres 3,5-4 lat w temperaturze 4°C, zaś w tempera­turze 21°C nie dłużej niż jeden rok. Jest on oczyszczony i może być wstrzykiwany dożylnie.

Fibrynogen. Preparat tego czynnika krzepnięcia jest otrzymywany drogą frakcjonowania w postaci suchego proszku. Po rozpuszczeniu w podgrzanym rozpuszczalniku (słabo rozpuszcza się w wodzie) musi być natychmiast przetoczony. Wadą tego preparatu jest zwiększona możliwość zakażenia żółtaczką wirusową, gdyż preparat produkowany jest z krwi pochodzącej od wielu dawców.

Czynnik IX Christmasa jest stosowany w hemofilii B.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.