Środki zastępcze krwi

Są to najczęściej preparaty i przetwory pochodzenia zwierzęcego, roślinnego i syntetycznego, które mają uzupełnić niedobór krwi krążą­cej. Uzupełniają one niedobór osocza, ale nie mają działania krwi. Z licznych środków krwiozastępczych stosowano żelatynę, gumę arab­ską, alkohol poliwinylowy i poliwinylopirolidon, czyli periston, jed­nak w doświadczeniach klinicznych nie sprawdziły się one i obecnie nie znajdują zastosowania, mimo że niektórzy lekarze nadal uważają, że przetoczenie nawet dużych objętości żelatyny daje mniej ubocznych skutków niż przetoczenie podobnych objętości dekstranu o ciężarze cząsteczkowym 40000 i 70000.

W roku 1973 w Stanach Zjednoczonych, w Japonii, a następnie w RFN zatwierdzono jako środki zastępcze krwi roztwory hydroksyetylowanej skrobi (HES). Wywiera ona korzystne działa­nie na układ moczowy. Dawkowanie zależy od ubytku krwi krążącej, jednak dobowa ilość nie powinna przekraczać 1500 ml. Z objawów nie­pożądanych obserwuje się niekiedy zaburzenia hemostazy, działanie immunogenne i odczyny charakteryzujące się pokrzywką, dreszczami, wzrost temperatury i wymioty.

W celu uzupełnienia niedoboru płynu międzykomórkowego w ostrej hipowolemii, we wstrząsie oraz podczas wykonywania zabiegów opera­cyjnych stosowane są roztwory elektrolitowe; nie należą one wprawdzie do środków zastępczych osocza, ale są niezbędne. Trwają badania nad poszukiwaniem takich środków, które miałyby zdolność odwracalnego wiązania tlenu. Badania te są prowadzone w kierunku wytworzenia sztucznej krwi. Duże nadzieje wiąże się z roztworami he­moglobiny pozbawionej zrębu czerwonokrwinkowego.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.