Pomoc doraźna

Pierwsza stacja pogotowia ratunkowego powstała na ziemiach pol­skich w Krakowie w 1891 r.

Pogotowie ratunkowe, jako dział pomocy doraźnej, jest jed­nostką organizacyjną szpitala, a na szczeblu wojewódzkim — szpitala wojewódzkiego. Mogą być również organizowane samodzielne woje­wódzkie stacje pogotowia ratunkowego.

Pogotowie ratunkowe udziela pomocy doraźnej w wypadkach i na­głych, zachorowaniach oraz wtedy, gdy brak takiej pomocy zagraża ży­ciu lub może spowodować kalectwo czy utratę zdrowia. Jednostki po­mocy doraźnej są odpowiedzialne również za organizowanie i koordy­nowanie akcji ratowniczej w przypadkach masowych katastrof i klęsk żywiołowych.

W skład stacji pogotowia ratunkowego (działu pomocy doraźnej) wchodzą zazwyczaj następujące komórki:

  1. biuro wezwań i informa­cji,
  2. zespoły wyjazdowe ogólne i specjalistyczne,
  3. ambulatoryjne gabinety przyjęć,
  4. apteka,
  5. oddział szpitalny
  6. komórki adminis­tracyjne.

Za prawidłową działalność pogotowia, właściwe wykorzystanie ze­społów wyjazdowych, sprawne przyjmowanie wezwań, jest odpowie­dzialny starszy lekarz biura wezwań. Do niego należy osta­teczna decyzja, czy przyjąć wezwanie i jak należy je załatwić. Lekarz ten może odmówić wyjazdu po stwierdzeniu, że nie zachodzi przypadek nagłego zachorowania lub nie jest to wezwanie do wypadku. Ma wte­dy obowiązek wyjaśnienia przyczyn odmowy i dokładnego poinformo­wania osoby wzywającej o sposobie dalszego postępowania z chorym.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.