Stosowanie zabiegów na skórę

Przykładanie leku. Ponieważ wszelkie zmiany na skórze, zwłaszcza na częściach odkrytych, wpływają ujemnie na psychikę chorego, wszelkie opatrunki należy wykonać bardzo estetycznie. Lek może być wtarty lub położony na skórę i pokryty gazą, płótnem czy folią plasty­kową; ta ostatnia powoduje najgłębsze działanie leku.

Na skórę stosuje się także okłady, kompresy i termofory.

Stosowanie zimna. Zimno można stosować suche i wilgotne. Zimno suche to worek z lodem. Przeznaczony do tego celu gumowy worek napełnia się kawałkami lodu, układa płasko, wyciska powietrze i zakręca. Po pokryciu pokrowcem, przykłada się na określone miej­sce. Nie należy zabiegu stosować bez przerwy zbyt długo, aby nie spo­wodować odmrożenia.

Jako zimno wilgotne stosuje się okłady chłodzące i wysycha­jące. Okłady chłodzące stosuje się np. bezpośrednio po stłucze­niu, w celu zmniejszenia obrzęku i bólu. Zabieg wykonuje się następu­jąco: pod stłuczone miejsce podkłada się nieprzemakalny podkład oraz przygotowuje miseczkę z zimną wodą (można dodać lodu) i dwoma ka­wałkami spranej flaneli lub płótna; na przemian przykłada się na 3 — 5 min zmoczone kawałki kilkakrotnie zwiniętego materiału, stosując za­bieg przez 30 – 60 min.

Okład wysychający składa się z dwóch warstw, mokrej i su­chej. Materiał przeznaczony na część wilgotną macza się w wodzie o temperaturze pokojowej i dobrze wyżyma. Po założeniu na określone miejsce, pokrywa się warstwą suchą, większą od wilgotnej. Warstwę suchą, jeżeli okład jest założony np. wokół klatki piersiowej, zapina się ciasno agrafkami lub obie warstwy umocowuje bandażami. Po dwóch godzinach okład zdejmuje się, pozostawiając jeszcze na pewien czas suchą część okładu.

Stosowanie ciepła. Do tej grupy zabiegów zalicza się m.in. stoso­wanie kompresu rozgrzewającego i termoforu.

Kompres rozgrzewający składa się z trzech warstw: mokrej, nieco większej nieprzemakalnej i największej warstwy suchej. War­stwę mokrą stanowi materiał zmoczony w wodzie o temperaturze po­kojowej, dobrze wyżęty, ewentualnie pokropiony spirytusem. Pokrywa się ją większą warstwą nieprzemakalną, a tę z kolei największą warstwą suchą. Wielkość kompresu zależy od miejsca zastosowania. Po przyłożeniu kompresu najlepiej jest go przybandażować, aby ściśle przylegał do skóry. Kompres zdejmuje się po 8 godz. W dobrze założo­nym kompresie warstwa mokra jest przy zdjęciu wilgotna i ciepła, a skóra pod nią – gładka. Jeżeli skóra jest pomarszczona i zmacerowana, oznacza to, że część wilgotna była za mało wyżęta. W razie potrze­by, przy długotrwałym stosowaniu kompresów, skórę trzeba chronić wazeliną lub kremem.

Termofor stosuje się dla zmniejszenia bólu, w celu ogrzania cho­rego, w bólach mięśniowych itp. Nie wolno go jednak stosować bez­krytycznie, ponieważ np. przy bólu brzucha spowodowanym zapale­niem wyrostka robaczkowego — może spowodować jego pęknięcie i duże pogorszenie stanu chorego. Do ogrzania chorego termofor napełnia się do połowy prawie wrzącą wodą, w innych celach napeł­nia się go do 1/3 objętości. Po nalaniu wody termofor układa się pła­sko, wyciska z niego powietrze i zakręca. Po zakręceniu odwraca się go korkiem do dołu i wstrząsa, aby sprawdzić, czy nie wycieka woda. Następnie zawija się termofor w ręcznik i podaje choremu. Jeżeli cho­ry ma leżeć na termoforze — lub stosuje się go u dziecka czy chorego nieprzytomnego — należy go napełnić wodą o temperaturze nie prze­kraczającej 60°C. Szczególnie ostrożnie należy stosować termofor u lu­dzi porażonych, gdyż nie czują oni ciepła.

Termofor przechowuje się zawsze trochę nadmuchany, aby nie skle­jały się jego ściany.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.