Działanie przeciwpotne

Nadmierna potliwość może być spowodowana przewlekłym stanem chorobowym (np. gruźlicą) lub może być wynikiem: zaburzeń w me­chanizmie regulującym czynność gruczołów potowych, upośledzenia czynności nerek lub mechanizmów odtruwających. Jest też natural­nym środkiem ochronnym w chorobach infekcyjnych i w gorączce. Osoby cierpiące na zwiększoną potliwość niektórych tylko części cia­ła, np. pach, krocza i przede wszystkim nóg, poza częstym myciem po­winny stosować roślinne środki przeciwpotne.

Do surowców roślinnych przeciwpotnych przyjmowanych ogólnie należą: liście pokrzyku, liście szałwi, ziele hyzopu, porost islandzki. Z liści pokrzyku zawierających atropinę przyrządza się nalewkę, wyciąg płynny i suchy oraz siarczan atropiny – przyjmowane doustnie. Dłuż­sze stosowanie tych preparatów jest niedopuszczalne ze względu na równoległe hamowanie czynności wydzielniczych innych narządów. Skuteczne i bezpieczne działanie przeciwpotne wywierają natomiast liście szałwi w postaci naparu oraz nalewka lub sok ze świeżego su­rowca. Podobnie działają ziele hyzopu oraz porost islandzki, zawiera­jący fizjologicznie czynne kwasy, szczególnie zalecany dla chorych na gruźlicę.

W potliwości miejscowej stosowane są napary lub odwary z ziół bogatych w garbniki o właściwościach ściągających, przeciwbakteryjnych i przeciwgrzybiczych. Potliwość nóg zwalcza się mocze­niem w odwarze kory dębowej i ziela krwawnika lub w odwarze z korzenia szczawiu lancetowatego i ziela rdestu ptasiego.

Ogólną potliwość można również zmniejszyć poprzez poprawę pracy nerek i ich zdolności filtracyjnej. Stosuje się w tym celu zioła moczopędne, które równocześnie przyspieszają usuwanie z organizmu substancji toksycznych w postaci rozpuszczalnych w moczu związków.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.