Związki izosiarkocyjanianowe – toksyczne działanie leków roślinnych

W komórkach niektórych roślin znajdują się glikozydy zawierające atom siarki, zwane glukozynolatami lub „glukozydami gorczycznymi”. Związki te pod wpływem enzymu mirozynazy, zawartego w osobnych ko­mórkach rośliny macierzystej, ulegają hydrolizie i uwalniają izosiarkocyjaniany. Najbardziej aktywny jest izosiarkocyjanian allilu, zwany „olejkiem gorczycznym”, występujący w nasieniu gorczycy czarnej, korzeniu rzodkwi czarnej oraz w korzeniu chrzanu. Roztarte korzenie chrzanu lub nasiona gorczycy czarnej sto­suje się zwykle zewnętrznie do okładów rumieniących w bólach reumatycznych, natomiast olejek gorczyczny w tym samym celu jako składnik maści i mazideł. Zbyt długotrwałe działanie na skórę wywo­łuje silny piekący ból, ostry stan zapalny z odczynem pęcherzowo-krwotocznym i martwicę naskórka, przy czym często następuje wtórne zakażenie bakteryjne. Doustne przyjmowanie nadmiernych ilości chrzanu, gorczycy lub ostrej musztardy jako przypraw może spo­wodować uszkodzenie nerek z krwiomoczem i białkomoczem oraz prze­krwienie macicy.

Składnikiem nasion rzepaku i kapusty są glukozynolaty ha­mujące utlenianie jodków lub jodu, powodujące upośledzenie czynnoś­ci gruczołu tarczowego, co w skrajnych przypadkach, prowadzi do powstania wola.

Czosnek i cebula zawierają związki siarkowe o właściwościach bak­teriobójczych. Bezpośredni kontakt skóry z miazgą czosnku może wy­wołać stan zapalny ze skłonnością do trudno gojących się wrzodów.

Both comments and pings are currently closed.

Comments are closed.